Rozdział 6 Czara

 

- Panno Wielorybie poproszę książkę – powiedziała pani Malfoy mega słodkim głosem.

- Nie jestem wielorybem, Greengrass! – warknęła Milicenta.

- A ja nie jestem Greengrass! – odwarknęła Astoria – Nazywam się Malfoy i z łaski swojej zapamiętaj to sobie!

- Chciałbym się wtrącić – stwierdził Draco – ale tak, nazywa się Malfoy i za niedługo, czyli za jakieś 2 miesiące, 30 marca skończy taką fajną liczbę, czyli 15 lat. Zrobię z niej moją żonę i będzie się oficjalnie nazywała Malfoy.

- Naznaczysz mnie? – spytała Astoria podnieconym głosem – będę cię czuła cały czas?

- Tak, pani Malfoy – mruknął Draco.

- Już nie mogę się doczekać – powiedziała Astoria i pocałowała go w namiętnie w usta.

- Ja też, skarbie – oznajmiły Narcyze – oficjalnie zostaniesz moją córeczką. Prawda Lucek, cieszysz się, że będziesz miał córeczkę Astorię oficjalnie?

- Tak, PANI Malfoy bardzo się cieszę.

- DRACUŚ, NIE!? – ryknęła Pansy.

- Ale ja już postanowiłem. Okej? Zakochałem się w Astorii, a ciebie nigdy nie kochałem. Uspokój się, proszę! – Astoria uśmiechnęła się słodko do Pansy.

- Mądra decyzja, kochanie – oznajmiła Astoria i zaczęła trzepać rzęsami. Draco przełknął ślinę.

- Mamo nie podrywaj ojca, tylko zacznij czytać – rzekł Scorpius. Astoria zaczęła czytać.

Rozdział szósty

Świstoklik

Harry czuł się, jakby dopiero co położył się do łóżka w pokoju Rona, gdy pani Weasley obudziła go, potrząsając za ramię.

- Czas wstawać, Harry, kochanie – wyszeptała, odchodząc, aby obudzić Rona.

- Mamo jeszcze pięć minut! – jęknął Harry i wtulił się w Ginny, a Ginny pocałowała go w czoło.

Harry wymacał okulary, założył je i usiadł. Na zewnątrz wciąż było ciemno. Ron, wyrwany ze snu, mruknął coś niewyraźnie. Za swoim łóżkiem Harry dostrzegł dwie rozczochrane postacie, wyplątujące się z koców.

- Co, już czas? – rozległ się zaspany głos Freda.

- Gołe klaty mojego mężczyzny! – rozmarzyły się Lady’s Weasley i Lady Potter.

Ubrali się w milczeniu, zbyt otępiali, by rozmawiać, a potem, ziewając i przeciągając się, wszyscy czterej zeszli na dół do kuchni. Pani Weasley mieszała w wielkim garnku stojącym na piecu, a pan Weasley siedział przy stole, przeglądając pęk wielkich, pergaminowych biletów. Na widok wchodzących chłopców wyprężył się i rozpostarł ramiona, by zaprezentować swój ubiór. Miał na sobie sweter z golfem i bardzo stare dżinsy, trochę na niego za duże, z grubym skórzanym pasem.

- Teraz lepiej wyglądasz, dziadku – oznajmiła Victoire.

- Jak się ma dwie zdolne projektantki mody, to od razu człowiek się lepiej ubiera – uśmiechnęli się dwie wersje Artura – tylko spójrzcie na Molly, ta piękna rudowłosa jest moją żonką – a ta uśmiechnęła się szeroko.

- No i co wy na to? – zapytał niespokojnie – Mamy tam być incognito... Harry, czy wyglądam jak mugol?

- Tak – odrzekł Harry, uśmiechając się – Wspaniale.

- Gdzie jest Bill, Charlie i Pe-eee-ercy? – zapytał George, któremu nie udało się stłumić potężnego ziewnięcia.

-Pe-eee-ercy zaspokaja potrzeby pana Croucha – Wiesz braciszku z tego, co mi wiadomo, robi mu loda – odpowiedział Fred I. Percy chciał zabić brata.

- Fred! – warknęła Nicole.

- Przecież oni się teleportują, prawda? – powiedziała pani Weasley, stawiając na stole wielki garnek, z którego zaczęła nalewać owsiankę do misek – Mogą trochę dłużej poleżeć – Harry wiedział, że teleportacja jest bardzo trudną umiejętnością magiczną; polegała na znikaniu w jednym miejscu i pojawianiu się prawie w tej samej chwili w innym.

- No tak, oni się wylegują – burknął Fred, przysuwając sobie miskę owsianki – Dlaczego my też nie możemy się teleportować?

- Nie zdaliście testu – powiedziała starsza Lily.

- Bo jesteście za młodzi i nie zdaliście egzaminu – warknęła pani Weasley – Co jest z tymi dziewczynkami?

- Malują się, żeby pięknie się prezentować, mamusiu – rzekły Hermiona i Ginny.

- A tobie, żeby opadła szczęka, kochaniutki – stwierdziła Hermiona do Rona i pocałowała go w policzek i poprawiła włosy.

- I żebyś myślał tylko o mnie, a nie o innej babie – oznajmiła Ginny do Harry'ego i też do pocałowała go policzek i również poprawiła włosy.

Wypadła z kuchni i po chwili usłyszeli jej kroki na schodach. To trzeba zdać egzamin, żeby się teleportować? – zapytał Harry.

- O, tak – odrzekł pan Weasley, wsuwając bilety do tylnej kieszeni dżinsów – Departament Transportu Magicznego musiał właśnie ukarać parę osób za teleportowanie się bez licencji. Teleportacja wcale nie jest łatwa, a jak nie zrobi się tego we właściwy sposób, może dojść do przykrych komplikacji. Ci, o których mówię, rozszczepili się.

- Na przykład noga tu, a reszta ciała tam – rzekła Rose.

Wszyscy, prócz Harry'ego, skrzywili się z niesmakiem. 

- Rozszczepili się? – powtórzył Harry.

- Tak, zdeportowali się tylko w połowie – powiedział pan Weasley, wlewając sobie do owsianki sporą porcję syropu – No i oczywiście ugrzęźli. Nie mogli się ruszyć ani wte, ani wewte. Musieli czekać na Czarodziejskie Pogotowie Ratunkowe, żeby ich z powrotem poskładało do kupy. Było mnóstwo papierkowej roboty, nie mówiąc już o mugolach, którzy natknęli się na części ich ciał...

- Najgorsza rzecz na świecie – mruknął Hugo.

Harry wyobraził sobie nagle parę nóg i jedną gałkę oczną porzucone na chodniku Privet Drive.

- I co, nic im się nie stało? – zapytał wstrząśnięty tą wizją.

- Och nie – stwierdził rzeczowo pan Weasley – Ale musieli zapłacić wysoką grzywnę i nie sądzę, by znowu próbowali się teleportować w takim pośpiechu. Z teleportacją nie ma żartów. Wielu dorosłych czarodziejów w ogóle jej nie
stosuje. Wolą miotły... Są wolniejsze, ale bezpieczniejsze.

- Miotła to najlepszy przyjaciel czarodzieja – uśmiechnął się Harry.

- Pod warunkiem, że umie latać na niej – dodał McLaggen.

- Ale Bill, Charlie i Percy potrafią?

- Charlie musiał dwa razy zdawać egzamin – powiedział Fred, uśmiechając się złośliwie – Za pierwszym razem oblał. Aportował się pięć mil na południe od wyznaczonego miejsca i w dodatku na głowie jakiejś starszej pani robiącej sobie spokojnie zakupy... Pamiętacie?

- Tak, pamiętamy, ale za drugim razem zdał – powiedziała pani Weasley, wkraczając do kuchni wśród ogólnych chichotów.

- Bo najlepsi czarodzieje zdają za drugim razem – powiedział Charlie.

- Skoro tak mówisz, kochanie – mruknęła Charlotte, całując go w policzek. Rudy wystrzeżyli się głupkowato.

- Percy zdał dopiero dwa tygodnie temu – wyjaśnił Harry'emu George – Od tego czasu teleportuje się co rano z sypialni do kuchni, żeby pokazać, że potrafi.

- Żeby zaspokoić Croucha i wrócić na śniadanie – mruknął Ron.

W korytarzu rozległy się kroki i do kuchni weszły Hermiona i Ginny, obie
blade i zaspane.

- Nawet wtedy wyglądała pięknie – westchnęli panowie Weasley i Potter.

- Dlaczego musimy zrywać się tak wcześnie? – jęknęła Ginny, która trąc oczy, usiadła przy stole.

- Żebyś się pytała! – warknął Michael.

- Czy mogę prosić Madame o zgodę, żeby dać temu idiocie nauczkę? – spytał Harry.

- Spokojnie, mój Lordzie to tylko idiota bez mózgu, a później jest dużo papierkowej roboty. Jeśli pan chce zrobić temu imbecylowi krzywdę lepiej zająć się czymś innym, Lordzie – odparła Ginny, a później powiedziała do Michaela – Nie wrócę do ciebie, idioto.

- Będziesz mnie jeszcze błagała, Weasley – Ginny parsknęła śmiechem.

- Pani Potter jak już! – warknęli dwie wersje Rogacza w stronę Cormaca – Ginny nazywa się Potter.

- Prawdziwy mężczyzna potrafi zaspokoić potrzeby swojej Lady, a Lord Harry Potter jest w tym najlepszy – oznajmiła ociekająca słodyczą lady Potter. Harry popatrzył na żonę zarumieniony, a synowie i bracia krzywili się, że jego siostra i matka uprawia seks i to jeszcze codzienne z ich szwagrem i ojcem – a ty możesz zaspokoić potrzeby co najwyżej Cho i myślę, że jej to wystarczy. Wiesz, miałam na myśli to coś, co masz pomiędzy nogami – Cho patrzyła na Potter wściekła, a ta nic sobie z tego nie robiła i poszła do Cormaca z gracją i wdziękiem i mruknęła mu do ucha ze słodyczą – i bzykam się z Lordem Potterem codzienne i uwielbiam, kiedy mnie dotyka swoimi boskimi rękami i pieści językiem moje gołe ciało. Całuję moje znamię, bo mnie naznaczył, wtedy wydaje głośne westchnienia zadowolenia, prosząc go o więcej i jestem w siódmym niebie. Kiedy skończy mnie bzykać jestem zadowolona z jego pracy. Wniosek jest taki, Michaelku, że nie dorastasz Harry'emu do pięt – i pogłaskała go po włosach, jak małe dziecko – Grzeczny chłopczyk. Powiem ci skarbeńku, ja jako Lady Potter mam już swojego lorda Pottera, Michaelku – Michael, kiedy to usłyszał zrobił się czerwony ze wściekłości. Ta odwróciła się z gracją i wdziękiem, a jej i rude włosy smagnęły twarzy pana Cormaca. Ten wyciągnął różdżkę, ale został trafiony przez Fleur.

- Jak śmiesz atakować, Ginny, kiedy jest obrócona do ciebie plecami! – warknęła Fleur. Ginny się obróciła i popatrzyła na Michaela w szoku, który leżał, trzymając się za krocze, a później przytuliła się do Fleur, a ta objęła ją mocno i tuliła ją do swojej piersi.

- Fleur – mruknęła Ginny. Wtuliła się w blondynkę – Kocham cię, Fleur. Jesteś moją siostrzyczką i idiotką.

- Oczywiście, że jestem twoją siostrzyczką, skarbie i nie jesteś idiotką.

- Byłam idiotką. Muszę ci coś powiedzieć, Fleur, pewnie mnie znienawidzisz... Nazywałam cię Flegmą – powiedziała mając łzy w oczach – i to był mój największy błąd, żeby nie oceniać ludzi po wyglądzie. Jesteś piękną i inteligentną kobieta o dobrym sercu. Bill wybrał mądrze. Przepraszam cię bardzo mocno, mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz, że cię obrażałam i mówiłam do innych, że jesteś Flegma – i spuściła głowę Myślała, że Fleur ją znienawidzi, bo pokochała ją jak siostrę i chciała odejść, a ta ją przytrzymała i przytuliła Ginny mocno, a ta rozpłakała się.

- Już dobrze, kochanie, wybaczam ci – mruknęła i tuliła rudą do swojej piersi, a ta z desperacją się w nią wtuliła – Wiesz jaka byłam? Zadufana w sobie i dumna jak paw. Swoim zachowaniem denerwowałam ciebie, zwłaszcza ciebie, bo traktowałam cię, jak małą dziewczynkę, a nie jak dorosłą kobietę, którą się stałaś. Tak samo zachowywałam się nie tylko w stosunku do ciebie, ale do Hermiony oraz do innych uczennic. Myślałam, że jestem od was lepsza, piękniejsza i mądrzejsza, a wcale nie byłam. Stale narzekałam na Hogwart, potrawy, wystrój zamku i porównując brytyjską szkołę z Beauxbatons. Uważałam, że moja szkoła jest lepsza – a później zaczęła mówić do Ginny ucha – Byłam oburzona faktem, że Harry dostał się do Turnieju i traktowałam go z wyższością. Prawdopodobnie nie najlepszej opinii się dorobiłam także w Beauxbatons, gdyż kiedy zostałam reprezentantką szkoły, moi koledzy nie byli z tego powodu zadowoleni, a dwie koleżanki popłakały się z tego powodu. Jednak od czasu Drugiego Zadania Turnieju (wtedy Harry "ratuje" Gabriele z jeziora) moje zachowanie zmieniło się diametralnie. Stałam się milsza i traktowałam Harry'ego z szacunkiem – późnej znowu mówiła do niej normalnie – Moje uprzedzenia do Hogwartu znikają, jestem dla najbliższych w stanie zrobić wszystko, a ty jesteś dla mnie najbliższą rodziną, Ginny. Jesteś dla mnie, jak młodsza siostrzyczka, a Molly i Artur stali się dla mnie mamusią i tatusiem i koniec tematu. Dziwnie się poczułam, kiedy powiedziałam do nich imieniu do mamusi i tatusia.

- Bo stałaś się dla nas córeczką, kochaniutka i z magii i normalnie – oznajmiła Molly radośnie – Kiedy Bill naznaczył cię na swoją żoną dając Ci ten znak na szyi.

- Tak, mamusiu – rzekła ze szczęścia Fleur, dotykając swojego znamienia na szyi i westchnęła zadowolonym głosem – Mamusia ma rację, jestem waszą córeczką, a wy jesteście moimi rodzicami.

- Naprawdę? – spytała Ginny.

- Naprawdę – odparła Fleur. Ginny wtuliła się znowu i westchnęła zadowolonym głosem, kiedy Lady Weasley pocałowała ją w czoło i przytuliła Ginny mocno.

- Nazywam się Fleur Weasley i jestem twoją starszą siostrą, skarbie.

- Nazywam się Ginny Potter i jestem twoją młodszą siostrą, kochaniutka.

- Miło cię poznać. Na pewno będziemy siostrami i psiapsiółkami – powiedziały nawzajem i za śmiały się. Bill i Harry popatrzyli na siebie wielce zdziwieni.

- One, są psiapsi? – spytał Harry do Billa.

- A co, macie z tym jakiś problem? – spytała Fleur.

- Nie, kochanie – odparł Bill.

- Harry? – zapytała Ginny.

- Ja też nie, Gin – powiedział Harry.

- Ja też chcę – powiedziała Hermiona. Fleur wyciągnęła ręce, a ta przytuliła się do blondynki.

- Nazywam się Fleur Weasley i jestem twoją starszą siostrą, kochanie – odezwała się Lady Weasley, całując ją w czoło.

- A ja nazywam się Hermiona Weasley i jestem twoją młodszą siostrą, skarbie – westchnęła zadowolonym głosem, wtulając się w blondynkę.

- Miło cię poznać, na pewno będziemy siostrami i psiapsiółkami – powiedziały nawzajem i zaśmiały się. Bill i Ron popatrzyli na siebie wielce zdziwieni.

- Psiapsi? – spytał Ron Harry'ego i Billa.

- Ronaldzie masz z tym jakiś problem? – zapytała Hermiona, stanęła i zaczęła stukać wysokim obcasem o podłogę i położyła ręce o biodra.

- Oczywiście, że nie kochanie – wystękał Ron, a późnej trzy kobiety przytuliły się na nawzajem. Single tylko wzdychali, patrząc na Ginny, Hermionę i Fleur. Apolonia, Lily i Molly podeszły do dziewcząt z gracją i wdziękiem i wszystkie przytuliły. Apolonia mruknęła do Hermiona i Ginny.

- Kochane, jesteśmy rodziną, więc wiecie, co znaczy.

- Wiemy ciociu Apolonio – oznajmiły Hermiona i Ginny. Lady Delacour miała uśmiech na twarzy i pocałowała obie w czoło, wyrażając cioteczne uczucia, a dziewczyny westchnęły i wtuliły się Madame Delacour jeszcze bardziej.

- Dla dzieci i moich sióstr jestem ciocią Apolonia – mruknęła, tuląc je – Miło poznać was, kochaniutkie.

- My ciebie też, ciociu – rzekły Lady's Potter i Weasley. Lily I i Molly I uśmiechnęły się do siebie.

- Ale laski – mruknął jeden.

- No... Idealne fryzury, idealne figury, idealna gracja, wdzięk przy chodzeniu i idealne ubrania – wzdychał drugi, a późnej odwróciły się z taką gracją i wdziękiem, że single ponownie westchnęli, a te, odrzucając włosy do tyłu i usiadły na kolanach swojego męża.

- Mamy kawałek do przejścia – odrzekł pan Weasley.

- Do przejścia? – zdziwił się Harry – Idziemy pieszo na mistrzostwa świata?

- Nie, nie, to całe mile stąd – odpowiedział pan Weasley, uśmiechając się – Ale kawałek trzeba przejść.

- Mylisz pojęcia, to był duży kawałek drogi – stwierdzili Fred i George.

- To właśnie sprawia zwykle dużą trudność wielu czarodziejom: jak się gdzieś zgromadzić, żeby nie ściągnąć na siebie uwagi mugoli. Musimy być bardzo ostrożni, kiedy podróżujemy, a co dopiero przy takich wielkich zgromadzeniach, jak mistrzostwa świata w Quidditchu...

- George! – krzyknęła ostro pani Weasley i wszyscy podskoczyli.

- Co? – zapytał George niewinnym tonem, który nikogo nie zwiódł.

- Co masz w kieszeni?

- Nic! – zawołał George I – Siedzi mi na kolanach tylko Angelina!

- Nic!

- Nie kłam mi w żywe oczy! – Pani Weasley wycelowała różdżkę w kieszeń George'a i powiedziała:

- Accio! – Z kieszeni wystrzeliło kilkanaście małych, kolorowych kostek. George chciał je złapać, ale nie zdążył i wszystkie wylądowały na wyciągniętej dłoni pani Weasley.

- Może powinnaś grać Quidditcha na pozycji Szukającego – stwierdził młodszy Rogacz.

- Miałeś je zniszczyć! – fuknęła ze złością, pokazując garść gigantojęzycznych toffi –Kazaliśmy ci pozbyć się tego świństwa! Wywrócić mi zaraz kieszenie na lewą stronę, obaj

Fred i George prychnęli.

Nie była to przyjemna scena: bliźniacy najwyraźniej próbowali przeszmuglować z domu tyle toffi, ile im się uda, a pani Weasley odnalazła wszystkie dopiero dzięki zaklęciu przywołującemu.

- Accio! Accio! Accio! – wykrzykiwała, a toffi wyskakiwały z najróżniejszych dziwnych miejsc, w tym spod podszewki kurtki George'a i zza podwiniętych nogawek dżinsów Freda.

- Wynalezienie ich kosztowało nas sześć miesięcy pracy! – zawołał Fred do matki, kiedy wyrzucała cukierki.

- Wspaniały sposób na zmarnotrawienie sześciu miesięcy! – wrzasnęła.

- To nie było miłe, babciu! – krzyknęły Sofia i Roxanna.

- Przepraszam! – jęknęły dwie wersje pani Weasley – Czy ja jestem złą matką?

- Nie jesteś złą matką, tylko nadopiekuńczą matką – poprawiła ją Ginny.

- Molly nie możesz zmuszać ich do niczego, mają pomysł na siebie – stwierdzili dwie wersje pana Weasley'a.

- I zostali milionerami, babciu – dokończyły Alicja II i Hope. Fred i George popatrzyli na siebie i wypieli dumnie pierś, zupełnie jak ich brat, Percy.

- Trudno się dziwić, że zaliczyliście tak mało sumów! – Trudno też było się dziwić, że atmosfera nieco się zagęściła. Kiedy pani Weasley na pożegnanie ucałowała męża w policzek, wciąż była nachmurzona, choć nie aż tak, jak obaj bliźniacy, którzy zarzucili plecaki i wyszli z kuchni bez słowa.

- Podcinałaś nasze marzenia – mruknęli.

- Przepraszam. Myliłam się, nie po raz pierwszy. Czy mogę was przytulić?

- Możesz – oznajmili, a Molly z całej siły przytuliła swoich bliźniaków i się rozpłakała – Mamo, dusisz! Nie mogę oddychać! Oddychać nie mogę! – Molly puściła ich i mruknęła.

- Przepraszam – rzekła zarumieniona.

- No, to bawcie się dobrze – powiedziała pani Weasley – i zachowujcie się, jak należy! – zawołała w kierunku pleców bliźniaków, ale nawet się nie obejrzeli ani nie odpowiedzieli – Billa, Charliego i Percy'ego wyślę gdzieś koło południa – dodała, zwracając się do pana Weasley'a, kiedy on, Harry, Ron, Hermiona i Ginny ruszyli za Fredem i George'em przez ciemny trawnik. Było zimno, księżyc jeszcze świecił.

Remusowie westchnęli.

Jedynie słaba, zielonkawa poświata tuż nad horyzontem wskazywała na bliskość świtu. Harry pomyślał o tysiącach czarodziejów udających się na Finał Mistrzostw Świata w Quidditchu i przyspieszył kroku, by zrównać się z panem Weasley'em.

- W jaki sposób wszyscy się tam dostaną, nie zwracając na siebie uwagi mugoli? – zapytał.

- To bardzo skomplikowana operacja – westchnął pan Weasley – W końcu chodzi o jakieś sto tysięcy czarodziejów, którzy mają się zgromadzić w jednym miejscu, a oczywiście nie dysponujemy tak wielkim obiektem magicznym, by wszyscy się pomieścili. Są, rzecz jasna, miejsca, do których mugole nie mogą przeniknąć, ale wystarczy sobie wyobrazić próbę stłoczenia stu tysięcy czarodziejów na ulicy Pokątnej albo na peronie dziewięć i trzy czwarte. Musieliśmy więc znaleźć jakieś odludne wrzosowisko i zastosować mnóstwo antymugolskich środków ostrożności.

- Mugole to, mugole tamto, mugole sianto! – warczeli Luckowie.

- Cicho tam, Lucek albo dosięgnie cię moc wili – powiedziała Apolline.

- Przepraszam, MADAME Delacour.

- Obiecujesz?

- Obiecuje, PANI Delacour.

- Lucek, nie możesz tak robić, żeby baby cię tak traktowali! – wycedzili goryle.

- Muszę, bo przyłożę sam siebie! – wycedzili dwie wersje Lucka.

- Baby?! – warknęła Barbara – Czy ja usłyszałam baby?!

- Zamknij się, szlamo! – wycedzili Crabbe i Goyle. Emilly rzuciła zaklęcie, że ci pisnęli z bólu trzymając się za krocze, a późnej Rose rzuciła zaklęcie na goryli.

- Ty wredna szlamo! – warknęli i uderzali się w twarz tak mocno, że jęknęli z bólu, bo ich policzek stał się czerwony od uderzaniem samego siebie.

- Boli? Miało boleć. Żeby nie uderzać się twarz musicie zachować etykietę dobrego zachowania – oznajmiła Rose słodkim głosem – "Savoir-vivre", pamiętacie?

- Nie będę...! – i znów uderzyli się bardzo mocno w policzek i jęknęli z bólu. Kobiety zachichotały.

- Mówiłam przecież, jak to działa, goryle. To was nauczy szacunku do kobiet, kobiet urodzonych, jako mugolaki, wiecie co to znaczy? – Ci popatrzyli na nauczycieli przerażeni.

- Kobiety się szanuje, nie ważne czy jest mugolakiem, półkrwi, czy czystej, panowie – stwierdziła Minerwa sucho.

- My, jak to nazwaliście "baby" i inne obraźliwe nazwy potrafimy się zemścić, a nic nie jest gorsze niż zemsta płci piękniej – powiedziała Poppy.

- Przykro mi, panowie, ale to może was nauczy szacunku do płci piękniej – dodała Pomona – Nic mnie nie wkurza, jak rasistowskie teksty.

- Walcie się! – krzyknęli i znów uderzyli się w policzek tak mocno, że jęknęli z bólu.

- Spróbujcie jeszcze raz, pomogę wam zacząć. Przeprosiny zaczyna się od "przepraszam PANI Black" – powiedziała Barbara – Chyba że chcecie mieć czerwony policzek.

- Ani mi się ważcie! – warknęły dwie wersje Lily w stronę dyrektora i Snape'a.

- Przepraszam, PANI Black, że obraziłam PANIĄ i powiedziałem, do LADY najbardziej obraźliwe słowo i obraziłem też PANI przyjaciółkę LADY Weasley tym samym słowem i przepraszam jeszcze raz.

- Jeszcze raz obrazicie, któregoś członka rodziny w moim rodzie tym słowem albo jakiegoś mugolaka, to wtedy nie będę taka miłosierna! – warknęły najstarsze panie w swoim rodzie

- Przepraszamy, drogie PANIE!

- I tak macie się odzywać do kobiet – powiedziała dwie wersje Marlene – Rozumiecie? To was trochę nauczy pokory, że kobiety są też niebezpieczne i potrafią walczyć o swoje.

- Tak, PANI Black – powiedzieli posłusznie.

- Jeszcze jakieś pytania? Nie? To czytajmy dalej – rzekła Hanna, wtulając się w męża.

- Czy to działa na wszystkie kobiety? – spytała Pansy.

- Tak – odparła Rose, patrząc ma goryli, a ci przełknęli ślinę.

- Nie słuchaj jej – zaczęli i przywalili się sam siebie.

- Spróbujcie, PANNO Parkinson, niech PANIENKA PANI Malfoy nie słucha – oznajmiła Cyzia.

- Tak, chciałam tylko sprawdzić. Chłopaki – mruknęła Pansy – Więc jak to będzie Gregory i Vincencie?

- Oczywiście, PANIENKO Parkinson.

- Całe ministerstwo pracowało nad tym miesiącami. Przede wszystkim musieliśmy rozłożyć w czasie samo przybycie na mistrzostwa. Ci z tańszymi biletami musieli się pojawić na miejscu już dwa tygodnie temu. Pewna liczba czarodziejów wykorzystuje mugolskie środki transportu, ale nie mogliśmy pozwolić, by zbyt wielu zatłoczyło autobusy i pociągi, a pamiętaj, że czarodzieje przybywają z całego świata.

- Taki na przykład Wiktor Krum – mruknął Ron.

- Jesteś zazdrosny! – zachichotała Hermiona.

- Jestem zazdrosny, jak pomyślę, że ten... – zaczął Ron.

- Och, zamknij się! – i pocałowała go namiętnie w usta.

- Mamo, przestań! – jęknęli Hugo i Scorpius.

- Nie – odparła pani Weasley,  kiedy oderwała się od jego ust, a Ron miał rozmarzona minę.

- Zostaw mojego Mon-Rona! – warknęła Lavender.

- Nie – odparła Lady Weasley – Prawdą jest, skarbie, że uwielbiasz, kiedy ja cię całuję? – spytała Rona i zaczęła trzepać rzęsami.

- Tak! – pokiwał głową – Uwielbiam jak mnie całujesz!

- Widzisz, Lavender ten przystojniak jest mój.

- Na pewno napoiła go eliksirem miłości! – warknęła Lavender w stronę profesorów.

- Taka wiadomość dla tej panny, gdyby mamusia poiła tatusia eliksirem miłości to ich dzieci nie mogłyby kochać i nie wiedziały, co to jest miłość i wtedy Hugo by nie ratował mnie, jak zaatakowali nas stado wilkołaków – rzekła Emilly. Przez głowę Dumbledore'a przeszła myśl:

'Skąd oni to wiedzą? Hmm... Są z przyszłości, więc przyszły ja Harry'ego, Rona i Hermiony mogliby im powiedzieć'.

- Będziesz mój!

- Mamusiu, ta pani mówi, że pan Weasley będzie jej! – poskarżyła się Lady Weasley do najstarszej Lady Weasley w rodzie i wtuliła się w męża jeszcze bardziej – A nie jest jej, prawda, mamusiu?

- Daruj sobie takie komentarze, panno Brown – odparły dwie wersje Molly formalnie patrząc na nią, jak na robaka – Hermiona nie podaje eliksiru miłości Ronowi, to Hermiona jest panią Weasley i jestem z tego szczęśliwa, że ta dama stała się moją córką. Zrozum to wreszcie! – Brown prychnęła. Ron szeptał coś do ucha, a Hermiona miała rumieniec na twarzy. Hugo wywrócił oczami.

- Oczywiście niektórzy się teleportują, ale musieliśmy ustanowić bezpieczne punkty aportacji, z dala od mugoli. O ile wiem, jest tam w pobliżu las, w sam raz na bezpieczną aportację. Ci, którzy nie chcą albo nie potrafią się teleportować, muszą skorzystać ze świstoklików. To takie obiekty, którymi czarodzieje przemieszczają się z jednego miejsca na drugie w określonym czasie. W razie potrzeby można nimi przenosić dużą grupę na raz. Mamy dwieście świstoklików, rozmieszczonych w strategicznych punktach całej Wielkiej Brytanii, a najbliższy jest na szczycie wzgórza Stoatshead, dokąd właśnie idziemy.

- Weasley jesteś łasica! – zadrwili  obie wersje Lucjusza.

- A ty jesteś blond Roszpunka! – odparowały dwie wersje Artura – Jak to, ty wielki arystokrata nawet nie potrafisz zaspokoić swojej żony, co z ciebie za mężczyzna, Malfoy??

- Ale mu pocisnął! – zawołał ze śmiechu Teddy.

- Arturze nie znałem się od tej strony – stwierdzili szoku dwie wersje Huncwoci 1.0.

- Arturze! – skarciła go jego żona, ale miała iskierki w oczach – Ty za to potrafisz – dodała mu do ucha podniecona.

Pan Weasley wskazał przed siebie, gdzie poza wioską Ottery St Catchpole czerniało wielkie wzniesienie.

- Jak wyglądają takie świstokliki? – zapytał zaciekawiony Harry.

- Przede wszystkim nie mogą rzucać się w oczy – odrzekł pan Weasley – Wybieramy takie przedmioty, na które mugole nie zwrócą uwagi, a więc nie podniosą z ziemi i nie zaczną się nimi bawić. No wiesz, coś takiego, co uznają po
prostu za śmieci.

- Śmieciami to wy jesteście – wycedziła Mariette.

- Daruj sobie takie komentarze – oznajmiła Charlotte.

Maszerowali ciemną, mokrą drogą ku wiosce; w ciszy słychać było tylko odgłos ich kroków. Niebo bladło powoli, kiedy szli przez uśpioną jeszcze wioskę: atramentowa czerń zamieniła się w ciemny granat. Harry'emu zmarzły dłonie i stopy. Pan Weasley co jakiś czas zerkał na zegarek. Kiedy zaczęli się wspinać na wzgórze Stoatshead, stracili ochotę do rozmowy. Od czasu do czasu wpadali w niewidoczne jamy królików i potykali się o gęste kępy trawy. Kiedy wreszcie wyszli na płaski szczyt, Harry był zdyszany, a nogi zaczynały mu odmawiać posłuszeństwa.

- Czyżby wielki Harry Potter miał kłopot z wejściem na małą górką! – zadrwiła Mariette.

- Zamknij się! – warknęła Jessica.

- Huuu – wysapał pan Weasley, zdejmując okulary i wycierając je o sweter – No, tempo było całkiem niezłe... mamy jeszcze dziesięć minut – Hermiona pojawiła się na szczycie ostatnia, trzymając się za bok, bo dostała kolki.

Wszyscy popatrzyli na Hermionę, więc zeszła z kolan, poruszając się w stronę swoich siostrzenic, bratanic i córek z nie bywała gracją i wdziękiem. Następnie przytuliła wszystkie te dziewczyny, mając łzy w oczach wycałowała i przytulała ze wzruszenia, bo uważała siebie za brzydkie kaczątko, kujonkę i nie pewną osobę, a te dziewczyny jej pomogły w pewności siebie i teraz jest pewną siebie, piękną, inteligentną kobietą z klasą.

- Dziękuję – szepnęła – Dziękuję, dziękuję.

- To nic takiego – mruknęły zadowolonym głosem, patrząc na ciocię i matkę.

- Wystarczyło tylko trochę poćwiczyć, ciociu i chęci, żeby z normalnej dziewczyny stać się gwiazdką – stwierdziła Victoire.

- Jestem wam taka wdzięczna – rzekła Pani Weasley – Zmieniliście mnie i nauczyliście mnie, jak być seksy kobietą.

- Mamusiu my ci tylko daliśmy wskazówki, jak zmienić swoje życie, a to ty wykonałaś całą pracę – stwierdziła Emilly, tuląc się do Lady Weasley, a ta z radością przytuliła ją do swojej piersi.

- Ale gdyby nie wy... – wyszeptała.

- Mamuś, to nic takiego – odezwała się Rose, przytulając się do matki, a ta z radością tuliła ją do swojej piersi.

- Jesteście moimi największymi skarbami – powiedziała, całując obie córki w czoło. Emilly i Rose, które westchnęły zadowolone wtulając się w matkę bardzo mocno.

- Mamusiu jesteś najlepsza – mruknęły Lady Malfoy i Lady Weasley.

- Ciociu, a jak się teraz czujesz? – spytała Domique.

- Nigdy nie czułam się lepiej – mruknęła – Nauczyliście mnie bardzo ważnej lekcji: Że trzeba rozwijać nie tylko mózg, ale też ciało, wtedy jesteś szczęśliwa.

- Bardzo nas to cieszy, ciociu – oznajmiła Molly II. Lady Weasley ponownie wycałowała dziewczyny, tuląc je do swojego ciała, później z niebywałą gracją i wdziękiem odwróciła się, kręcąc biodrami i z uśmiechem na twarzy poszła do męża i usiadła mu na kolanach. Single patrzyli na dziewczynę oczarowani, jakby była willą, a niektóre dziewczyny były mega zazdrosne.

- Ale są zazdrosne – oznajmił jej do ucha Ron. Hermiona uśmiechnęła się delikatnie.

- A niech będą – mruknęła erotyczne Hermiona – Nie przejmuj się nimi, tylko posłuchaj, co wymyśliłam – i zaczęła szeptać mu do ucha podnieconym głosem.

- Hermiona, nie poznaje cię.

- Nie chcesz mi tego pokazać – mruknęła cicho. Ron zmusił ją, żeby na niego spojrzała.

- Bardzo chcę ci to pokazać i zrobię wszystko, żebyś byłaś szczęśliwa i bezpieczna.

- Przy tobie czuję się bezpieczna i szczęśliwa – powiedziała pani Weasley i westchnęła zadowolonym głosem – Lubię taką siebie.

- Wysportowana, piękna, inteligentna i bogini – powiedział, patrząc na Hermione uwielbieniem – i do tego świetna w łóżku – dodał jej do ucha.

- Teraz musimy tylko znaleźć świstoklik – rzekł pan Weasley, zakładając okulary i rozglądając się po ziemi – Nie będzie duży... No, to do dzieła – Rozproszyli się i zaczęli szukać.

Minęło jednak zaledwie kilka minut, gdy ciszę rozdarł krzyk:

- Amos – mruknął starszy Artur.

- Tutaj, Arturze! Tutaj, synu, mamy go! – Na tle rozgwieżdżonego nieba pojawiły się dwie wysokie sylwetki.

- Amos! – zawołał pan Weasley, zmierzając z uśmiechem na twarzy w stronę mężczyzny, który krzyknął. Reszta ruszyła za nim. Pan Weasley ściskał dłoń czarodziejowi o rumianej twarzy, okolonej krzaczastą brązową brodą, który w drugiej dłoni trzymał jakiś zapleśniały stary but.

- Staruszek się załamał się po śmierci Cedrika – mruknął bardzo cicho James II.

- Moi drodzy, to jest Amos Diggory – powiedział pan Weasley – Pracuje
w Urzędzie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. I chyba znacie jego syna
Cedrika?

Cho zawyła z rozpaczy.

- Co się dzieje? – spytała młodsza Molly, patrząc na Chang.

- Mamusia dowie się na końcu książki – rzekła Hermiona.

Cedrik Diggory był kapitanem i Szukającym drużyny Puchonów. Miał około siedemnastu lat i uchodził za jednego z najprzystojniejszych chłopców w całej szkole.

- I na zawsze taki pozostanie – mruknął Harry. Miał łzy w oczach. Albus II Frank II, Scorpius, Hugo, Patrick i Fineas wymienili spojrzenia. Już wiedzieli, co zrobią. Ginny przytuliła mocno Harry'ego.

- Cześć – powiedział Cedrik, rozglądając się po twarzach obecnych. Wszyscy, prócz Freda i George'a, odpowiedzieli mu "cześć". Bliźniacy tylko kiwnęli głowami.

Fred i George westchnęli.

Do tej pory nie wybaczyli Cedrikowi wygranej z drużyną Gryfonów, w pierwszym w ubiegłym roku meczu Quidditcha.

- Długo musieliście wędrować, Arturze? – zapytał ojciec Cedrika.

- Nie za bardzo – odrzekł pan Weasley – Mieszkamy zaraz za tą wioską. A wy?

- Trzeba było wstać o drugiej w nocy, prawda, Ced? Będę rad, gdy mój syn dostanie już wreszcie prawo teleportacji.

Łzy leciały po policzków Cho.

- Nie podoba mi się to – mruknęła starsza Marlene.

Ale nie uskarżam się... w końcu to Finał Mistrzostw Świata. Warto przejść się kawałek, no i wydać worek galeonów na bilety. I chyba jakoś się udało... – Spojrzał dobrodusznie na trzech młodych Weasley'ów, Harry'ego, Hermionę i Ginny – To wszystko twoje dzieciaki, Arturze?

- Och nie, tylko te rudzielce – odpowiedział pan Weasley, wskazując na swoje dzieci – To jest Hermiona, koleżanka Rona...

- Arturze, Hermiona to nasza córka! – oburzyła się starsza Molly I – i zawsze nią będzie – Hermiona popatrzyła na Artura.

- Źle się wyraziłem, Hermiono – mruknął starszy Artur szybko.

- A co tatuś chciał powiedzieć? – spytała cicho.

- Tatuś chciał powiedzieć, że jesteś moją córką, zwłaszcza, kiedy mój syn cię zaznaczył –powiedział, pokazując na znak na szyi Hermiony – Czy wybaczysz mi ten błąd, pani Weasley?

- Za ten zwrot do mnie "pani Weasley" tatuś zasłużył na wybaczenie – i podeszła z uśmiechem do Artura i przytuliła się do niego. Ten uśmiechnął się i pocałował ją w czoło, wyrażając ojcowskie uczucia, jakie do niej żywił. Pani Weasley westchnęła zadowolonym głosem, wtulając się w ojca jeszcze bardziej.

- Kocham cię, tatusiu – mruknęła – Kocham być tatusiu twoją córką.

- Ja też cię kocham, córeczko i kocham być twoim tatusiem.

- i Harry, też ich kolega ze szkoły...

- Arturze, Harry to nasz syn! – oburzyła się starsza Molly.

- Źle się wyraziłem, Harry – mruknął starszy Artur szybko.

- Spokojnie, tato – oznajmił Harry, całując Ginny policzek – Najważniejsze, że mogłem się ożenić z Ginny.

- Jak już powiedziałem tylko ty jesteś godny mojej córki – rzekł starszy Artur – i moim największym zaszczytem jest to, że nazywasz mnie per tato Harry i jestem dumny, że uważasz mnie za swojego ojca.

- A ja jestem dumny, że mogę się nazywać waszym synem i obdarzyliście mnie miłością – rzekł Harry – i najważniejsze stworzyliście Ginny, kobietę mojego życia – i wystrzeżyli się do państwa Weasley.

- Na brodę Merlina! – jęknęli synowie i szwagrowie Harry'ego, a Harry pocałował Ginny w usta. Rudowłosa miała rozmarzona minę i wzrok.

- Na brodę Merlina! – zawołał Amos Diggory, wytrzeszczając oczy – Harry? Harry Potter?

- Ee... no... tak – rzekł Harry. Harry przywykł już do tego, że ludzie przyglądają mu się ciekawie, kiedy dowiadują się, kim jest, a przede wszystkim przypatrują się dziwnej bliźnie na jego czole, ale wciąż budziło to w nim zażenowanie.

- Rogaś jesteś sławny! – parsknął śmiechem młodszy Łapa.

- Ced opowiadał o tobie, a jakże – powiedział Amos Diggory – Tak, tak, wiem wszystko o waszym meczu w ubiegłym roku... Powiedziałem mu: "Ced, będziesz miał co opowiadać swoim wnukom. Pokonałeś samego Harry’ego Pottera!"

- To moja wina, że nie mogłem go uratować.

- To nie jest twoja wina, Harry! – zawołała Ginny.

- Nic nie rozumiesz!

- O CZYM WY DO CHOLERY MÓWICIE! – ryknęły Nicole i Jessica przerażone – GADAJ DO JASNEJ CHOLERY!

- Dowiecie się pod koniec książki – mruknęła Ginny, przytulając Harry'ego, który wtulił się Ginny.

Harry'emu nie przychodziła do głowy żadna odpowiedź na to wyznanie, więc milczał. Fred i George łypali niezbyt przyjaźnie na Cedrika, który lekko się zmieszał.

- Tato, Harry spadł z miotły – mruknął – Mówiłem ci... to był wypadek...

- Tak, ale ty nie spadłeś z miotły, prawda? – zagrzmiał z duma Amos, waląc syna po plecach – Zawsze taki skromny, ten nasz Ced, zawsze taki dobrze wychowany... ale w końcu wygrał lepszy i jestem pewny, że Harry to przyzna, prawda, Harry?

- Nie posraj się z tym tryumfem – mruknęli Fred i George.

- Kiedy jeden spada z miotły, a drugi z niej nie spada, nie trzeba być geniuszem, żeby stwierdzić, który z nich lepiej lata na miotle!

- Dementorzy go zaatakowali! – warknęła Katie.

- Chyba już czas – powiedział szybko pan Weasley, patrząc na zegarek – Amosie, czy jeszcze na kogoś czekamy?

- Nie, Lovegoodowie polecieli już tydzień temu, a Fawcettowie nie dostali biletów. To chyba wszyscy z naszej okolicy, co?

- O ile wiem, wszyscy – odpowiedział pan Weasley – No, mamy już tylko minutę, lepiej się przygotujmy... – Spojrzał na Harry'ego i Hermionę – Trzeba tylko dotknąć świstoklika, to wszystko, wystarczy jednym palcem... – Z pewnym trudem, ze względu na wypchane plecaki, cała dziewiątka zgromadziła się wokół starego buta, który Amos Diggory trzymał w wyciągniętej ręce.  Stali tak w ciasnym kręgu, gdy na szczycie wzgórza powiał zimny wiatr. Nikt nic nie mówił. Harry'emu nagle przyszło do głowy, że gdyby ich teraz zobaczył przypadkiem jakiś mugol, bardzo by się zdziwił... Blady świt, pustkowie, a tu dziewięć osób, w tym dwie dorosłe, trzyma stary, wyświechtany but i wyraźnie na coś czeka.

- Tak, to dziwne – stwierdziła Carolina, obserwując wnuka.

- Trzy – mruknął pan Weasley, wciąż wpatrując się w zegarek – dwa... jeden... – Zaledwie przebrzmiało "jeden", gdy Harry poczuł, jakby w okolicach pępka coś szarpnęło go mocno do przodu. Jego stopy oderwały się od ziemi, ramionami wyczuwał obok siebie Rona i Hermionę, a wszyscy pędzili gdzieś pośród ryku wiatru i migających barwnych plam; jego palec wskazujący przywarł do buta, który zdawał się ciągnąć go naprzód jak potężny magnes, a potem... Uderzył stopami w coś twardego, Ron wpadł na niego, zwalając go z nóg, świstoklik rąbnął w ziemię tuż obok jego głowy, aż zadudniło.

- Myślałam, że puszczę pawia! – skrzywili się Ron, Harry, Fred I i George I.

- Mój ty biedaku – powiedziały ich żony, całując swojego męża w policzek.

Harry rozejrzał się. Pan Weasley, pan Diggory i Cedrik stali pewnie na nogach, choć wiatr nadal targał im włosy i ubrania, reszta leżała na ziemi.

- Piąta siedem, ze wzgórza Stoatshead – rozległ się głos.

- Nawet nazwali go twoim imieniem, Weasley! – zadrwili Luckowie.

- Malfoy sprawdź, czy jesteś przypadkiem w wysokiej wieży z balkonem. Tak mi się zdaje, czekając na wybawiciela wyprostowały ci się włosy i wróciłeś do wersji klaszczaca i denerwującego blondyna – powiedzieli dwie wersje Artura. Większość ludzi, gdy to usłyszała ryknęła śmiechem i spadli na podłogę śmiejąc się wniebogłosy z blondyna. Obaj byli wściekli na rudego.

- Klaszczaca denerwujący blondyn, dziadku jesteś geniuszem! – śmiali się z podłogi jego wnukowie.

- Arturze przeszedłeś samego siebie – dodali jego przyjaciele.

- Koniec rozdziału – oznajmiła Astoria – Harry się zamyślił, jakby się wyłączył. Myślał o Cedriku, o jego ojcu, Amosie, który się załamał po jego śmierci. Chłopaki wymienili spojrzenia i wyczarowali sprzęt. Harry na to nie zwracał uwagi. Neville i Fineas wzięli gitary elektryczne, Patrick perkusje, Scorpius bas, Hugo keyboard. Patrick zaczął grać, a Frank śpiewał:

 

- Zabierz mnie nad zakole rzeki
Zabierz mnie do kresu walki
Zmyj truciznę z mojej skóry
Pokaż mi, jak znowu być całością

Większość miała łzy w oczach. Najbardziej ciekły łzy po policzkach Cho. Albus II śpiewał z Frankiem II:

Wznieś mnie na srebrnym skrzydle
Poprzez mrok, gdzie śpiewają syreny
Rozgrzej mnie w rozbłysku gwiazdy
I upuść mnie w sen pod nami

- Drugie zadanie – mruknął Harry .

(Albus)

Bo jestem tylko rysą
Na tym zamku ze szkła
Prawie niczym
Co mógłbyś zobaczyć
Co mógłbyś zobaczyć

Zabierz mnie do domu w oślepiającym śnie
Poprzez tajemnice, które widziałem
Zmyj rozpacz z mojej skóry
Pokaż mi, jak znowu być całością

Puchoni płakali, nie ważne czy to byli chłopcy, czy dziewczyny. Pomona płakała.

Bo jestem tylko rysą
Na tym zamku ze szkła
Prawie niczym
Co mógłbyś zobaczyć
Co mógłbyś zobaczyć

- Oni są tacy seksy! – rozmarzyły się żony muzyków

Bo jestem tylko rysą
Na tym zamku ze szkła
Ledwie niczym innym
Niż muszę być

- Albus ma seksy głos – powiedziała Amelia II – On cały jest seksy – powiedziała, patrząc na męża drapieżnym wzrokiem.

- Nie, bo Frankie ma seksy głos i on cały jest seksy – oznajmiła Lily II.

- Nie chcę tego słuchać! – jęknął James II – że mój brat i szwagier są seksy!

Bo jestem tylko rysą
Na tym zamku ze szkła
Prawie niczym
Co mógłbyś zobaczyć
Co mógłbyś zobaczyć
Co mógłbyś zobaczyć

Większość ludzi patrzyła na Harry'ego, mając łzy w oczach. Harry'emu, któremu łzy ciekły po policzkach tulił Ginny mocno.

- To nie jest twoja wina, kochanie – mówiła mu do Harry'ego – No już, uspokój się, proszę. Zawsze będę przy tobie, kochanie. Jesteś moją miłością życia i zawsze nią będziesz – chwilę to trwało, ale powoli Harry zaczął się uspokajać.

- Twój głos jest lekarstwem, twój dotyk jest moim lekarstwem, twój zapach jest moim lekarstwem, bez ciebie byłbym pusty, moje serce należy do ciebie.

- Twój głos jest lekarstwem, twój dotyk jest moim lekarstwem, twój zapach jest moim lekarstwem, bez ciebie byłbym pusty, moje serce należy do ciebie – powiedziała Ginny – Poza tym fajnie mieć rudych szwagrów i teściową i teścia?

- Ty, szwagier może zamienimy cię w rudego! – zawołali Fred i George.

- Nie, dzięki. Lubię mieć czarne włosy! – parsknął śmiechem Harry – I tak, uwielbiam mieć rudym szwagrów i teściów.

- Ciekawe, co tym razem się stanie! – jęknęli ci, którzy nie mają pojęcia, że Harry został wrobiony do niebezpiecznego turnieju.

- Coś bardzo złego – mruknęła Angelina.

- Co takiego? – spytał młody Artur.

- Tatusiu, wszystko się dowiesz na koniec książki – oznajmiła Angelina.